Κέρδισε ο Obama!

Ο Μπάρακ Ομπάμα παρά το γεγονός ότι διαχειρίστηκε τη χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 60 ετών κέρδισε τη δεύτερη συνεχόμενη προεδρία των Η.Π.Α και έχει κάθε λόγο να νιώθει πιο αισιόδοξος. Η ύφεση είναι σε ανάσχεση, η ανεργία αναμένεται να μειωθεί, οι κοινωνικές παροχές που ξεκίνησε να εφαρμόζει μπορούν να δώσουν μια ανακούφιση στο τεράστιο πρόβλημα ανισότητας της αμερικανικής κοινωνίας. Ο Μιτ Ρόμνεϋ μάλλον πλήρωσε την εξαιρετικά συντηρητική του προσέγγιση σε βαθμό αναλγησίας στα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα, μην μπορώντας να κεφαλαιοποιήσει την κρίση, τα ελλείμματα και το τεράστιο χρέος της αμερικανικής οικονομίας. (μην κάνουμε συγκρίσεις με την Ελλάδα, εντελώς άλλη κατάσταση!)

Η Ευρώπη και ιδιαίτερα οι χώρες που μαστίζονται από την κρίση, έχουν κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένες. Η επεκτατική πολιτική Ομπάμα δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστη την Ευρώπη και δυσκολεύει την προσήλωση στην αυστηρή πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας που ευαγγελίζεται το Βερολίνο και η Άγκελα Μέρκελ.

Ελπίζω το λαϊκίστικο λόμπυ της Ελλάδας να μην κάνει όνειρα για άνοιγμα κρουνών και επιστροφή στο πάρτυ με τα δανεικά. Η όποια χαλάρωση της Ευρώπης και γενικότερα του διεθνούς παράγοντα μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα μόνο αν συνεχίσει τη δημοσιονομική προσαρμογή και ασφαλώς προσαρμόσει την οικονομία της σε δυτικά πρότυπα. Τότε ασφαλώς θα μπορεί να διευρύνει τη βάση αυτών που "την πληρώνουν" και να έχει οφέλη η πλατιά μάζα του ελληνικού λαού. Αλλά για να γίνουν αυτά θέλει πολύ χρόνο, πολλή δουλειά και πολλή θέληση. Ειδικά το τελευταίο δεν βλέπω να υπάρχει ούτε στην συμπολίτευση ούτε στην αντιπολίτευση.

Για τον αμερικανό φιλελεύθερο πολίτη πάντως η εκλογή του Ομπάμα είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να περιμένει. Οι ακραίες διακηρύξεις του ρεπουμπλικανισμού που φάνηκε να αποδέχεται χωρίς αντιστάσεις ο Ρόμνεϋ για τις αμβλώσεις, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, το σύστημα υγείας, την οπλοκατοχή, τους μετανάστες, την ομοσπονδιακή βοήθεια σε περιπτώσεις καταστροφών κλπ σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο για μια κοινωνία που παραμένει η πιο πολυπολιτισμική και ανοιχτή του πλανήτη.

Τελειώνω με δυο βίντεο. Είναι η νικητήρια ομιλία του Ομπάμα και η ομιλία αποδοχής της ήττας του Ρόμνεϋ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι φουλ στην αμερικανιά και οι δύο. Όμως είναι και οι δύο εξαιρετικές ομιλίες γεμάτες πολιτικό πολιτισμό.

Κυριακή στα μουσεία

Η Θεσσαλονίκη έχει μερικά πολύ ωραία μουσεία. Κυριακή πρωί επισκέφτηκα τα δύο σημαντικότερα, το Αρχαιολογικό και το Βυζαντινό.

Το Αρχαιολογικό, παλαιότερο με πιο ενδιαφέρουσες εκθέσεις αλλά όχι όσο περιποιημένο θα το ήθελα. Τρομερά τα ευρήματα του χρυσού των μακεδόνων. Έχει έναν κρατήρα από κράμα χαλκού και κασσίτερου (σ.σ. ευχαριστώ τον Lucretius για τη διόρθωση!) που βρέθηκε σε αρχαίο μακεδονικό τάφο στην περιοχή του Δερβενίου καταπληκτικό! (ουσιαστικά είναι το σήμα κατατεθέν του μουσείου μετά τη μεταφορά της χρυσής λάρνακας του Φιλίππου στη Βεργίνα). Πολύ κατατοπιστική και η περιοδική έκθεση για τους εβραίους της Θεσσαλονίκης.

Στο Αρχαιολογικό έχει και εξωτερικό μέρος, με σαρκοφάγους της ρωμαϊκής περιόδου καθώς και δείγματα της καθημερινής ζωής της ίδιας περιόδου. Όμορφα διαμορφωμένος ο εξωτερικός χώρος. και ευτυχώς καθαρός και φροντισμένος.

Το Βυζαντινό Μουσείο είναι νεώτερο και φαίνεται. Πιο όμορφο αρχιτεκτονικά, πιο ωραία διαρρύθμιση, πιο περιποιημένο και σύγχρονο. Οι εκθέσεις ωραίες, θα προτιμούσα κάτι πιο εντυπωσιακό. Πάντως σου δίνει μια καλή εικόνα της τέχνης του Βυζαντίου, από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια μέχρι και το τέλος της αυτοκρατορίας. Υπάρχουν και πολύ καλά δείγματα εκκλησιαστικής τέχνης από την οθωμανική περίοδο.

Πολύ ωραίο το καφέ του Αρχαιολογικού αλλά το καφέ-εστιατόριο του Βυζαντινού, το γνωστό Β είναι από τα καλύτερα της πόλης. Αξίζει μια επίσκεψη, ακόμη και σε ώρες που δε λειτουργεί το Μουσείο.

Για τις επισκέψεις μου αυτές δεν πλήρωσα ούτε ένα ευρώ. Κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα, κατά τη χειμερινή περίοδο είναι ελεύθερη η είσοδος σε όλα τα Μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους που ανήκουν στο δημόσιο. Στις ιστοσελίδες των Μουσείων έχει έναν κατάλογο με αυτούς που δικαιούνται δωρεάν ή μειωμένη είσοδο σε όλους αυτούς τους χώρους. Το 90% από αυτούς δεν καταλαβαίνω γιατί να έχει αυτό το δικαίωμα.

Να πω την αλήθεια δεν θα με χαλούσε να πλήρωνα είσοδο και να έβλεπα πιο εξυπηρετικούς και λιγότερο βαριεστημένους υπαλλήλους, κάνουν μπαμ από μακριά ότι κάνουν αγγαρεία. Κάποιοι κάθονται σταυροπόδι στην καρεκλίτσα τους και μυρίζουν "δημοσιουπαλληλίκι". Τόσο δύσκολο είναι ένα χαμόγελο;

Τα νέα μέτρα

Φτάσαμε πάλι στο σημείο "μηδέν". Εδώ που δεν έχει μπρος ή πίσω. Είτε ψηφίζεται το πολυνομοσχέδιο με τα περίφημα μέτρα των 13,5 δις μαζί με τις αλλαγές στα εργασιακά (οι οποίες, με βάση τις πληροφορίες και τις διαρροές αφορούν πια ένα πολύ μικρό ποσοστό μισθωτών του ιδιωτικού τομέα και μάλιστα των πιο ευνοημένων) είτε καταψηφίζεται και η χώρα εμφανίζεται ανακόλουθη προς τις συμβάσεις που έχει υπογράψει.

Η ΔΗΜΑΡ από τη στιγμή που πήρε το ρίσκο να συμμετέχει στην κυβέρνηση όφειλε να ξέρει ότι ο δρόμος είναι δύσκολος και προϋποθέτει οδυνηρές αποφάσεις. Τώρα είναι αργά. Οφείλει να υπερψηφίσει το πακέτο, ώστε να πάρει η χώρα την πολυθρύλητη δόση και να συνεχίζει να αναπνέει, έστω και υπό μηχανική υποστήριξη.

Το πρόβλημα είναι για πόσο καιρό θα αναπνέει με αυτόν τον τρόπο. Πολύ φοβάμαι ότι θα είναι για πολύ καιρό. Όσο η Νέα Δημοκρατία που έχει το μαχαίρι, έχει και το πεπόνι φοβάται και αυτή να έρθει σε σύγκρουση με τις πραγματικές αιτίες που κρατούν πίσω την ελληνική οικονομία και κοινωνία και όσο το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ πελαγοδρομούν σε ένα ανατροφοδοτούμενο πολιτικό χάος στο εσωτερικό τους, μην μπορώντας να υποστηρίξουν ουσιαστικά αυτό που περιμένει ο σοβαρός έλληνας κεντροαριστερός, δηλαδή τις μεταρρυθμίσεις και τη φυγή προς το εμπρός, πολύ φοβάμαι ότι το μέλλον δεν είναι ευοίωνο. Θα οδηγούμαστε σε νέα τελεσίγραφα, σε νέα μέτρα, σε διαρκείς φαύλους κύκλους ύφεσης.

Είναι προφανές βεβαίως ότι η ελληνική κοινωνία, ειδικά έτσι όπως είναι (κακο)μαθημένη να λειτουργεί δεν πρόκειται να ανεχτεί αυτούς τους κύκλους. Θα αντιδράσει και όπως συνήθως συμβαίνει, θα αντιδράσει με τον λάθος τρόπο. Φέρνοντας στην εξουσία τον ΣΥΡΙΖΑ και στην αξιωματική αντιπολίτευση τη Χρυσή Αυγή. Το τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την Ελλάδα κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει με ακρίβεια. Το παρελθόν και το παρόν των συγκεκριμένων πολιτικών σχηματισμών μόνο μαυρίλα και σκοτάδι μπορεί να μας υπόσχεται για το μέλλον.

Γι΄ αυτό προσωπικά δεν στέκομαι μόνο στην - αναγκαία ασφαλώς - ψήφιση του "πακέτου" των νέων μέτρων. Εκεί όπου θα κριθούν τα πάντα είναι στην επόμενη μέρα. Έχει τα κότσια ο Σαμαράς, ένας πολιτικός που η μέχρι τώρα πορεία του μόνο εμπιστοσύνη δεν σου προκαλεί και για τις ικανότητές του και για τις ιδέες του, να ηγηθεί αυτού του "βήματος προς τα εμπρός"; Πολύ αμφιβάλω, αν και η ιστορία έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι προσωπικότητες από το πουθενά, άνθρωποι από τους οποίους ποτέ δεν το περίμενες αναδείχτηκαν σε ιστορικές μορφές που έβαλαν τη σφραγίδα τους στην αναγέννηση των χωρών τους. 

Γελοιότητα

Η χώρα λοιπόν εδώ και δεκαετίες έχει πατεντάρει τον όρο "γελοιότητα". H κρίση που ζούμε εδώ και τρία χρόνια, ενώ ήλπιζα ότι θα καταφέρει να μας κάνει σιγά σιγά να ξεπερνάμε αυτή την γελοιότητα, τελικά την αναδεικνύει όλο και περισσότερο.

Εδώ και καιρό το κράτος έχει στα χέρια του διάφορες λίστες με ονόματα ανθρώπων που ενδέχεται να ελέγχονται για παράνομες πράξεις. Λίστες που κρύβονται, χάνονται και μετά εντελώς ξαφνικά ξαναεμφανίζονται, λίστες που οι αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, αντί να ασχοληθούν σοβαρά μαζί τους και να ελέγξουν άμεσα και τάχιστα όσους αφορούν, αυτές κάνουν την πάπια και τις σέρνουν χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Είναι φανερό ότι το κάνουν διότι υπάρχει ο φόβος, άτομα διαπλεκόμενα με την εξουσία να κατηγορηθούν για παράνομες πράξεις. Άτομα, που η πολιτική εξουσία απ' ότι φαίνεται, λόγω αυτής της διαπλοκής, δεν την συμφέρει να κατηγορηθούν.

Είναι προφανές ότι το ελληνικό κράτος εντελώς απαράδεκτα και ύποπτα δεν έχει κάνει τη δουλειά του για μία ακόμη φορά. Δεν έχει εκμεταλλευτεί πολύτιμα στοιχεία που μπορεί να του αποφέρουν και έσοδα αλλά και να προσδώσουν στο λαό ένα αίσθημα δικαιοσύνης σε μια περίοδο που ένα μεγάλο μέρος του καταβάλει τεράστιες θυσίες, ώστε να εξυγιανθεί δημοσιονομικά η χώρα.

Όμως η γελοιότητα που μας περιβάλλει δεν σταματά εδώ. Δημοσιογράφοι όπως ο κ. Βαξεβάνης, εκδότης του περιοδικού HOT-DOC, γίνονται ξαφνικά κάτοχοι μιας από τις λίστες που προανέφερα, της περίφημης "λίστας Λαγκάρντ", όπου μέσα σε αυτή καταγράφονται 2059 ονόματα καταθετών στην τράπεζα HCBS στην Ελβετία. Η δημοσιοποίηση συνοδεύεται από τα πομπώδη και δακρύβρεχτα σχόλια του εκδότη: "Αυτό το τεύχος είναι υποχρέωση στους έλληνες που ψάχνουν τα σκουπίδια για να ζήσουν.Ναι,η λίστα Λαγκάρντ. 2059 ονόματα"

Ο Βαξεβάνης βγάζει στη φόρα 2059 ονόματα καταθετών σε μια ξένη τράπεζα και ουσιαστικά τους υποδεικνύει ως υπεύθυνους που κάποιοι έλληνες "ψάχνουν τα σκουπίδια για να ζήσουν". Χωρίς να γνωρίζουμε αν ο κάθε ένας από αυτούς που αναφέρονται τα ονόματά τους έχει παρανόμως αποκτήσει τα χρήματα που κινούνται σε αυτούς τους λογαριασμούς, χωρίς να γνωρίζουμε αν παρατύπως έχει ανοίξει αυτούς τους λογαριασμούς, χωρίς κανένα στοιχείο. Πλήρης παραβίαση του τραπεζικού απορρήτου. Ο δημοσιογράφος πήρε μια λίστα όπως είναι και τη δημοσίευσε αυτούσια. Μια λίστα που κανονικά αφορά αυστηρά τις αρχές του κράτους (ΣΔΟΕ, Εισαγγελία κλπ) οι οποίες όφειλαν να την αξιοποιήσουν για το δημόσιο συμφέρον (και δεν το έκαναν).

Το γεγονός ότι μέσα στη λίστα μπορεί να υπάρχουν άτομα τα οποία εντελώς νόμιμα και τυπικά κατέχουν λογαριασμό στη συγκεκριμένη τράπεζα δεν δείχνει να αφορά ούτε τον Κώστα Βαξεβάνη αλλά ούτε και τους χιλιάδες υπερασπιστές του στα social media. Ή μάλλον δείχνει να τον αφορά έστω και λίγο και μάλλον για το τυπικό του πράγματος. Αναφέρει μέσα στο περιοδικό ότι κάποιος που συμπεριλαμβάνεται στη λίστα δεν είναι απαραίτητα και φοροφυγάς. Άλλα πόση σημασία έχουν όλα αυτά για τον κ. Βαξεβάνη; Έχει ήδη εκδώσει 100.000 αντίτυπα του περιοδικού και απολαμβάνει τη μεγάλη του "δημοσιογραφική" και ασφαλώς επιχειρηματική του επιτυχία.

Μια μαύρη στιγμή για την ελληνική κοινωνία. Και μαύρη, κυρίως για την υποστήριξη που είχε από μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων στην κοινωνία, τουλάχιστον όπως αποτυπώθηκε στα social media. Σίγουρα όχι τόσο μαύρη, όσο η δημοσιοποίηση της λίστας των οροθετικών γυναικών από τον τότε υπουργό υγείας κ. Λοβέρδο, μιας και εκείνη η κατάπτυστη πράξη είχε και τη βούλα της ελληνικής πολιτείας. Αλλά πάντως μαύρη.

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά το πόσο γελοία χώρα είμαστε. Οι εισαγγελικές αρχές, αυτές που εδώ και τόσο καιρό ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα ώστε να αξιοποιήσουν τις πολύτιμες πληροφορίες της λίστας Λαγκάρντ ζητούν τη δίωξη του Κώστα Βαξεβάνη για τη δημοσιοποίησή της! Θα μου πεις... δεν είναι παράνομο; Παράνομο είναι, ασφαλώς, αλλά η ταχύτητα αντίδρασης (λίγες ώρες) και η παραγγελία άμεσης σύλληψης (!) για ένα δημοσίευμα την ώρα που προκλητικά κωλυσιεργεί η δικαιοσύνη σε ένα σωρό άλλες περιπτώσεις (πχ το πρώτο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό, τα εγκλήματα που διαπράττονται από τη συμμορία της Χρυσής Αυγής) δεν μπορεί παρά να εξοργίζει τον κάθε άνθρωπο που θα ήθελε η χώρα του να θεωρείται σοβαρή, δίκαιη και δημοκρατική.

Τελικά η κρίση δεν ήταν η ευκαιρία που θα μας ωθούσε σε ένα νέο ξεκίνημα. Η κρίση μέχρι στιγμής έχει απλά ενδυναμώσει στο μέγιστο βαθμό τη γελοιότητα που επικρατεί σε αυτή τη χώρα. Γελοιότητα και παράνοια.

Υ.Γ. Μερικές φορές απορώ πραγματικά γιατί οι ευρωπαίοι ασχολούνται μαζί μας και επιμένουν να μας σώσουν. Νομίζω ότι αν ήμουν στη θέση τους θα ήθελα τόσο πολύ να μας δώσω μια κλωτσιά και να μας στείλω στο διάολο κι ακόμη παραπέρα. Προφανώς δεν το κάνουν γιατί δεν τους συμφέρει. Ευτυχώς.

Mstislav Rostropovich

  Εδώ και καιρό ψάχνω να γράψω κάτι. Για τα φασισταριά της Χρυσής Αυγής, για τα μέτρα των 11,5 δις και την πορεία της νέας κυβέρνησης, για την οργή που ένιωσα σήμερα για τη σύλληψη ενός τύπου που έκανε πλάκα με τον Παΐσιο και και και....

Τελικά γράφω για τελείως άλλο λόγο. Μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου.

3 Ιούνη 1997 και η Θεσσαλονίκη αγαλλιάζει. Ένας από τους μεγαλύτερους τσελίστες του κόσμου, ο τεράστιος Rostropovich σηκώνει την τρίχα κάγκελο σε 5.000 κόσμο που έχει κατακλύσει το θέατρο Δάσους στο Σέιχ Σου. Δεν θα ξεχάσω τον πανμέγιστο 70άρη τότε Ρόστρο να ερμηνεύει σαν 30άρης το κοντσέρτο του Dvorak για τσέλο και κυρίως δεν ξεχνιέται το μπιζ... Εκεί όπου 5.000 κόσμος με κομμένη την ανάσα περίμενε υπομονετικά για κάμποσα δευτερόλεπτα, που δεν ήθελες να τελειώσουν ποτέ, τον μεγάλο δάσκαλο να σηκώσει το δοξάρι για να ολοκληρώσει την εκπληκτική εκτέλεση μια σουΐτας του Bach για σόλο τσέλο (δεν θυμάμαι δυστυχώς ποια σουΐτα είχε παίξει εκείνο το βράδυ), πριν ξεσπάσει σε οργιώδη χειροκροτήματα. Έχω παίξει και έχω παρακολουθήσει εκατοντάδες συναυλίες κλασικής μουσικής στη ζωή μου, αλλά θαρρώ ότι αυτή η στιγμή ήταν η πιο συγκλονιστική και έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου.

Ο μεγάλος Mstislav Rostropovich μας άφησε στις 27 Απρίλη του 2007, σε ηλικία 80 χρονών. Δεν μπορώ να περιγράψω περισσότερο τα συναισθήματά μου σκεπτόμενος ότι τον έχω δει ζωντανά να παίζει.

"Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων"

Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Mark Mazower, "Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων" στην ελληνική του μετάφραση. (πρωτότυπο: "Salonica, city of ghosts").

555 αρκετά δύσκολες σελίδες, ειδικά το πρώτο μισό του βιβλίου, που ουσιαστικά αφηγείται την ιστορία της πόλης με πολλή λεπτομέρεια από το 1430 μέχρι το 1950. Είναι ουσιαστικά όλη η οθωμανική περίοδος της πόλης με εξαίρεση τα χρόνια από το 1912 ως το 1950 όπου πια η Θεσσαλονίκη έχει γίνει η δεύτερη πόλη της Ελλάδας.

Ιστορικός δεν είμαι, οπότε ιστορική κριτική του έργου δεν μπορώ να κάνω. Φαντάζομαι ότι ο Mazower έτρεξε, διάβασε και ερεύνησε πολύ ώστε να παρουσιάσει αυτό το, ούτως ή άλλως, σημαντικότατο έργο. Λεπτομέρειες άγνωστες σε πολλούς και κυρίως σε μας που μεγαλώσαμε και ζούμε σε αυτήν την πόλη.

Όσο φτάνεις στο τέλος του βιβλίου η ανάγνωση σε καθηλώνει όλο και περισσότερο. Φτάνοντας στα γεγονότα του 20ου αιώνα το ενδιαφέρον ανεβαίνει κατακόρυφα.

Είναι πολλά τα συγκλονιστικά στοιχεία της ιστορίας της πόλης. Οι διωγμοί, οι βασανισμοί και οι δολοφονίες των ελλήνων από το οθωμανικό καθεστώς όταν ξέσπασε η ελληνική επανάσταση του 1821. Η πλήρης εκκένωση της πόλης από τους μουσουλμάνους κατοίκους της το 1923 και παράλληλα η μαζική είσοδος χριστιανών προσφύγων από την Ανατολία την ίδια περίοδο. Αλλά το γεγονός που κόβει την ανάσα είναι η γενοκτονία των εβραίων της πόλης από τους ναζί κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και πιο συγκεκριμένα το 1943.

Νιώθω ότι η ιστορία της εξαφάνισης των εβραίων της Θεσσαλονίκης κρύβει πολλά ένοχα μυστικά, πολλά από τα οποία αποκαλύπτονται στο βιβλίο και για τα οποία ο σύγχρονος θεσσαλονικιός είχε (και μάλλον έχει) πλήρη άγνοια. Και λέω ένοχα, διότι παραμένει πολύ σκοτεινός ο ρόλος των αρχών και σημαντικού μέρους των ελλήνων κατοίκων της πόλης σε σχέση με τον στιγματισμό, την γκετοποίηση, την αρπαγή των περιουσιών και εν τέλει με τη μεταφορά των εβραίων της πόλης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μεταφορά που σήμανε την οριστική βιολογική εξόντωση της τεράστιας πλειοψηφίας του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης. (κάπου 45.000 άνθρωποι)

Γειτονιές και δρόμοι που ζούμε και κινούμαστε καθημερινά ήταν άθλια γκέτο στοιβαγμένων ανθρώπων, αποθήκες ψυχών έτοιμες να φορτωθούν στο επόμενο τρένο σαν ζώα, για εκεί όπου τους περίμενε η τραγική τους μοίρα. Είναι συγκλονιστικό αλήθεια να το σκέφτεσαι αυτό, διότι μιλάμε για γεγονότα που συνέβησαν στην ίδια μας την πόλη μόλις 70 χρόνια πριν.

Όσο μεγάλωνα πάντα άκουγα για την ελληνική-βυζαντινή Θεσσαλονίκη. Ποτέ κανείς, ούτε στο σχολείο, ούτε στις γειτονιές που μεγαλώσαμε δεν μας είπε ότι υπήρχε και μια άλλη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη των 482 χρόνων οθωμανικής κυριαρχίας. Η Θεσσαλονίκη των 451 χρόνων ισχυρής εβραϊκής παρουσίας. Αλήθειες που κρύφτηκαν πίσω από σκοπιμότητες.

Το βιβλίο αυτό ανοίγει μάτια. Δεν ξέρω αν όλα όσα περιέχει είναι 100% αποδεδειγμένες ιστορικές αλήθειες. Σίγουρα όμως έχει πολλά και σοβαρά στοιχεία από την ιστορική διαδρομή της πόλης.

Στον Όλυμπο

 Στις 7 Αυγούστου 2012 το θερμόμετρο του μετεωρολογικού σταθμού του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών στο Δίο Πιερίας, στους πρόποδες του Ολύμπου έδειξε 42,4° βαθμούς Κελσίου!

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα και κανά χιλιόμετρο πιο ψηλά στη θέση Πριόνια του Ολύμπου... άλλος θεός. Δροσούλα και ευχάριστος ήλιος!

Η φύση οργιώδης, το τοπίο καταπληκτικό και αρκετά τα αυτοκίνητα στο πάρκινγκ.

 Πολλοί και οι ξένοι που επισκέπτονται τον Όλυμπο, ιδιαίτερα ορειβάτες, αφού το βουνό είναι ονομαστό για τις πεζοπορικές του διαδρομές. Τα Πριόνια είναι το τελευταίο σημείο όπου μπορείς να αφήσεις το αυτοκίνητό σου και να ακολουθήσεις το μονοπάτι Ε4 που οδηγεί στο καταφύγιο "Σπήλιος Αγαπητός" (ή Ζολώτα όπως είναι πιο γνωστό) στα 2.100 μέτρα και στη συνέχεια στην κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα στα 2.918 μέτρα. Η διαδρομή μέχρι και την κορυφή Σκάλα (στα 2.800 μέτρα περίπου) είναι σίγουρα επίπονη και κουραστική αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο από πλευράς δυσκολίας. Από τη Σκάλα μέχρι τον Μύτικα η αλήθεια είναι ότι θέλει προσοχή και θάρρος. Βέβαια 21 χρόνια μετά την ανάβασή μου στην κορυφή και με τις αναμνήσεις να έχουν ξεθωριάσει μου φαίνεται αρκετά βατό σαν εγχείρημα, αλλά όσο να 'ναι όταν είσαι εκεί πάνω τα συναισθήματα δεν είναι και τα πιο εύκολα.

Εννοείται ότι υπάρχουν αρκετές ακόμα διαδρομές, πιο δύσκολες που οδηγούν στην κορυφή (όπως το περίφημο "Λούκι"), καθώς και μερικά ακόμη καταφύγια, όμως η διαδρομή που ανέφερα είναι η πιο δημοφιλής και η πιο εύκολη.

Τελοσπάντων, η επίσκεψη αυτή τη φορά ήταν καθαρά εκδρομική και καθόλου ορειβατική οπότε περιορίστηκε στην περιοχή γύρω από τα Πριόνια.

Η λιμνούλα που δημιουργείται από τον μικρό αυτόν καταρράκτη μπορεί να φαίνεται δελεαστική για μπάνιο αλλά λίγο το πόδι να βάλεις μέσα καταλαβαίνεις ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο! Μιλάμε για εντελώς παγωμένο νερό.

Το νερό από αυτή τη βρύση (όπου καταλήγουν τα παραπάνω νερά) είναι πιο κρύο και από του ψυγείου!

Έχω ένα κόλλημα με τις σημαίες, όχι μόνο την ελληνική και μου αρέσει να τις φωτογραφίζω.

Σε λιγότερο από μισή ώρα πάντως ήμουν ήδη σε μπητσόμπαρο στην Πλάκα Λιτοχώρου, πίνοντας μια αξιοπρεπέστατη Caipirinha!