ΕΡΤ

Για μία ακόμη φορά καταφέραμε ένα σοβαρό θέμα να το συζητάμε με βάση την κλασική χουλιγκανίστικη λογική. Ή θα είμαστε φανατικά υπέρ του κλεισίματος της ΕΡΤ και του αυταρχικού τρόπου με τον οποίο αυτό έγινε ή θα είμαστε φανατικά κατά και θα σηκώνουμε το λάβαρο της επανάστασης για να σώσουμε έναν καταφανώς φαύλο οργανισμό, όπου υπήρχε όργιο αδιαφάνειας και σπατάλης.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι κλείνει η ΕΡΤ.

Τα πραγματκά προβλήματα είναι δύο:

-Ο αντισυνταγματκός και αυταρχικός τρόπος με τον οποίο έκλεισε η ΕΡΤ και η απίστευτη υποκρισία του φαιδρού Κεδίκογλου. Το μαύρο σε οποιαδήποτε φωνή δεν μπορεί παρά να ενοχλεί κάθε δημοκράτη.

-Το ότι συνέχιζε μέχρι σήμερα να υπάρχει ένας φαύλος οργανισμός ο οποίος με βασική ευθύνη των πολιτικών προϊσταμένων του και των συνδικαλιστικών φορέων των εργαζομένων του αρνούνταν να εξυγιανθεί, έστω και στο ελάχιστο.

Τι είναι αυτό που θα έπρεπε να θέλουμε όλοι;

Ένας δημόσιος ανεξάρτητος ευέλικτος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός που να λειτουργεί ορθολογικά. Να προάγει τον πολιτισμό πάνω απ' όλα και την πραγματικά αδέσμευτη ενημέρωση, όχι μόνο από κομματικά συμφέροντα, αλλά και απο συνδικαλιστικά, προσωπικά και οποιαδήποτε άλλα. Που να μη βάζει μέσα ούτε ευρώ τον κρατικό προϋπολογισμό.

Δεν ξέρω πώς μπορεί να γίνει αυτό. Σίγουρα όμως για να φτιάξεις ομελέτα, πρέπει πρώτα να σπάσεις αυγά. Αλλά τα αυγά πρέπει να τα σπάσεις με βάση τους κανόνες του συντάγματος και της δημοκρατίας.

Είμαι ένα "μνημονιακό σκουπίδι"

Τις προάλλες στο twitter κάποιος ξεσπάθωνε για τα "μνημονιακά σκουπίδια" που τόλμησαν να κάνουν κριτική σε όσους χαίρονταν και πανηγύριζαν για το επιπόλαιο (το λιγότερο) "όχι" της κυπριακής βουλής στο σχέδιο διάσωσης της Κύπρου από το Eurogroup.

Τολμώ να πω ότι είμαι ένα "μνημονιακό σκουπίδι".

Είμαι ένα "μνημονιακό σκουπίδι" επειδή θεωρώ ότι τα μνημόνια μεταξύ Ελλάδας, Κομισιόν, ΕΚΤ και ΔΝΤ παρά το γεγονός ότι περιέχουν πολλές λάθος πρόνοιες, πολλά λάθος και άδικα μέτρα και πάμπολλες παραλείψεις και λάθος πολιτικές από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης αποτελούν αυτή τη στιγμή τον μόνο τρόπο ώστε η Ελλάδα να παραμείνει μέλος της Ευρωζώνης και κατ' επέκταση και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είμαι ένα "μνημονιακό σκουπίδι" επειδή θέλω η χώρα μου να ανήκει στην Ε.Ε., να ανήκει δηλαδή σε ένα κλάμπ χωρών που μαζί με τις Η.Π.Α., τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ιαπωνία και μερικές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται στην Ευρώπη αλλά δεν ανήκουν στην Ε.Ε.:
-ανήκουν στις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου
-έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό κόσμου να ευημερεί
-έχουν την καλύτερη ποιότητα ζωής για τον μέσο πληθυσμό
-έχουν την πιο δίκαιη κοινωνική πολιτική για τα κατώτερου εισοδήματος λαϊκά στρώματα
-έχουν το μεγαλύτερο επίπεδο ελευθερίας της άποψης
-οι πολίτες τους έχουν τα περισσότερα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα
-παράγουν μερικά από τα καλύτερα σε ποιότητα προϊόντα στον κόσμο
-έχουν τη λιγότερη εγκληματικότητα
-έχουν τις πιο όμορφες πόλεις και χωριά
-έχουν το καλύτερα προστατευμένο περιβάλλον
-έχουν τα καλύτερα σχολεία και τα καλύτερα πανεπιστήμια
-έχουν τις καλύτερες αίθουσες συναυλιών, τις καλύτερες ορχήστρες, τα καλύτερα μουσεία, τα καλύτερα διατηρημένα μνημεία, γενικότερα το καλύτερο επίπεδο πολιτισμού
-έχουν αναπτύξει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού την καινοτομία στην επιστήμη, στην επιχειρηματικότητα, στον πολιτισμό
-είναι οι χώρες όπου ο κάθε άνθρωπος στο σύγχρονο κόσμο θα ήθελε να ζει. Το αποδεικνύει το τεράστιο μεταναστευτικό ρεύμα προς αυτές.

Θα μπορούσα να απαριθμήσω δεκάδες άλλα χαρακτηριστικά τα οποία κάνουν τις χώρες της Ε.Ε. να θεωρούνται αυτή τη στιγμή μέσα στις καλύτερες χώρες για να ζεις του πλανήτη.

Είμαι ένα "μνημονιακό σκουπίδι", διότι θέλω η χώρα μου να ανήκει στην Ε.Ε. και να είναι και αυτή μια χώρα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος μπαμπά;

Εκείνο που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι για ποιο λόγο οποιαδήποτε εξέλιξη στη διεθνή πολιτική και οικονομία την αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα με όρους συναισθηματικού χουλιγκανισμού. Από χθες το βράδυ με το που έγινε γνωστό το "όχι" του κυπριακού κοινοβουλίου στο σχέδιο διάσωσης του Eurogroup τα ελληνικά social media κατακλύστηκαν από πανηγυρισμούς που συνοδεύτηκαν στην πιο ήπια εκδοχή τους από συγχαρητήρια προς τους "αδερφούς Κυπρίους" μέχρι φωτογραφίες με το νησί να βγάζει κωλοδάχτυλο (σε ποιον άραγε;)

Όπως πάντα από τη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα απουσιάζει ο ρεαλισμός και η ψυχραιμία. Έτσι μέσα στους πανηγυρισμούς λίγοι έχουν καταλάβει ότι ο κυπριακός λαός και εν γένει η Κύπρος βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή θέση και σίγουρα σε δυσμενέστερη από ότι ήταν πριν το "όχι".

Δεν κρίνω ασφαλώς το σχέδιο του Eurogroup θετικά, σίγουρα δεν έχω τις γνώσεις να πάρω σαφή θέση, όμως όπως και να το κάνουμε η μη εγγύηση των καταθέσεων κάτω των 100.000 € σε μια χώρα της ευρωζώνης είναι ανησυχητικό φαινόμενο.

Όμως θα πρέπει και όσοι πανηγυρίζουν και κυρίως θα πρέπει οι πολιτικοί της Κύπρου που δεν αποδέχθηκαν το σχέδιο να βρουν μια βιώσιμη λύση που να εξασφαλίζει ότι ο κυπριακός λαός δεν θα περάσει μια ανείπωτη δυστυχία.

Απ' ότι φαίνεται όμως οι πολιτικοί της Κύπρου αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Η χώρα μετράει ήδη δύο ημέρες χωρίς τράπεζες και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει με ασφάλεια το πότε θα ανοίξουν και κυρίως πως. Ο κίνδυνος του χάους και της πλήρους κατάρρευσης είναι προ των πυλών.

Όλα δείχνουν ότι εναλλακτικό σχέδιο δεν υπήρχε και δεν υπάρχει. Η Κύπρος έπαιξε τη ζαριά του "τσαμπουκά" στην τρόικα, αυτή που ήθελαν να παίξουν και οι διάφοροι συριζοκαμμένοι στην Ελλάδα. Και απ' ότι φαίνεται πολύ δύσκολα θα της βγει σε καλό. Και αν έχει μια ελπίδα να τη βοηθήσει ο ρώσικος παράγοντας (κάτι που δεν υπήρχε ούτε κατά διάνοια στην περίπτωση της Ελλάδας) αυτό θα γίνει με συνέπειες πολύ βαρύτερες από αυτές που θα υποστεί σε μια οποιαδήποτε άλλη λύση μέσω τρόικας.

Είδωμεν.

"Ιερό" πάρκινγκ Νο 2 - Η Δημοτική Αστυνομία βλέπει;

Πριν από λίγο καιρό δημοσιεύσαμε κάποιες φωτογραφίες από την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στο προαύλιο του ναού Αγίας Σοφίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει μετατραπεί σε πάρκινγκ για τα ΙΧ των ιερέων και όποιου άλλου έχει την πρόσβαση εκεί.

Φυσικά δεν πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός, τα ίδια συμβαίνουν στους περισσότερους ναούς της πόλης. Ακόμη και στον σημαντικότερο αυτής, τον εμβληματικό Άγιο Δημήτριο.

Μάλιστα στον συγκεκριμένο ναό υπάρχει και μια σημαντική διαφορά από τους υπόλοιπους. Είναι ένας από τους ελάχιστους που - σωστά - δεν έχει περιφραγμένο προαύλιο. Είναι δηλαδή δημόσιος χώρος-πλατεία. 

Δυστυχώς όμως μόνο ως τέτοιος δεν αντιμετωπίζεται από τους ιερείς που τον υπηρετούν και φυσικά από το Δήμο Θεσσαλονίκης, ο οποίος κανονικά είναι υπεύθυνος ώστε ο χώρος αυτός, που σημειωτέον είναι από το πιο τουριστικά μέρη της Θεσσαλονίκης, να μην έχει κανένα αυτοκίνητο.

Άλλωστε η πινακίδα στη δίοδο που οδηγεί στην πλατεία μπροστά στον Άγιο Δημήτριο είναι σαφής (εντάξει έχει και το κλασικό αυτοκόλλητο κολλημένο επάνω, αλλά καταλαβαίνουμε τι λέει...): 

Απαγορεύεται η είσοδος οχημάτων και - προφανώς - η δίοδος υπάρχει μόνο για έκτακτες περιπτώσεις άφιξης σημαντικών προσώπων, ειδικών τελετών κλπ.

Είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα της Δημοτικής Αστυνομίας να επιληφθεί άμεσα και να επιβάλει την τάξη.

70 χρόνια-ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

Τη Δευτέρα 15 Μαρτίου 1943 το πρώτο τρένο του θανάτου αναχωρεί από τον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης με προορισμό το Άουσβιτς της κατεχόμενης από τους Ναζί Πολωνίας. Μέσα βρίσκονται περίπου 2.800 εβραίοι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης, στοιβαγμένοι σαν ζώα.

Μέσα στους επόμενους 2-3 μήνες ακολουθούν δεκάδες αποστολές. Το καλοκαίρι του 1943 η άλλοτε ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Περίπου 45 με 50.000 εβραίοι συμπολίτες μας μεταφέρθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου και θανατώθηκαν μετά από επιστημονικά προγραμματισμένη επιχείρηση της ναζιστικής υπηρεσίας ασφάλειας.

Όσοι διαβάσετε το αποκαλυπτικό βιβλίο του Mark Mazower "Salonica, city of ghosts" θα ανακαλύψετε συγκλονιστικές λεπτομέρειες. Και για τα όσα διαδραματίστηκαν τότε και κυρίως για την ένοχη ανοχή της τοπικής κοινωνίας στο ασύλληπτο αυτό έγκλημα. Ένοχη ανοχή που δεν περιορίστηκε μόνο σε εκείνα τα χρόνια αλλά έγινε ένοχη σιωπή τις επόμενες δεκαετίες.

Αυτήν την ένοχη σιωπή οφείλουμε να τη σπάσουμε. Και σιγά σιγά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να σπάει. Το τεράστιο έγκλημα που συντελέστηκε στην πόλη μας έχει αρχίσει να προβάλλεται και να γίνεται γνωστό σε όλο και περισσότερο κόσμο. Το ίδιο και η ένοχη ανοχή της πόλης.

Το Σάββατο 16 Μαρτίου θα περπατήσουμε από την Πλατεία Ελευθερίας, εκεί όπου ξεκίνησε το μαρτύριο των εβραίων της Θεσσαλονίκης το "μαύρο Σάββατο" της 11ης Ιουλίου 1942, μέχρι τον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, όπου και γράφτηκε ο τραγικός επίλογος λίγους μήνες μετά. Σε μια πορεία μνήμης θα διαδηλώσουμε με τη σιωπή μας ότι ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ και ότι, στην εποχή που ένα καθαρά νεοναζιστικό κόμμα βρίσκεται στην ελληνική βουλή δεν πρέπει να αφήσουμε ποτέ να ξαναγίνει ένα τέτοιο έγκλημα.

Σάββατο 16 Μαρτίου, 11:30 στην Πλατεία Ελευθερίας. Θα είμαστε εκεί.

"Ιερό" πάρκινγκ

Ο ναός "της του Θεού Σοφίας" ή αλλιώς ναός Αγίας Σοφίας βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία της πόλης. Υπολογίζεται ότι υπάρχει με τη σημερινή του μορφή από τον 8ο αιώνα μ.Χ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελεί έναν πραγματικό πολιτιστικό θησαυρό για τη Θεσσαλονίκη, δεν είναι τυχαίο ότι περιλαμβάνεται στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Τη σημασία αυτού του εκπληκτικού μνημείου, το οποίο ακόμη και σήμερα λειτουργεί ως ορθόδοξος χριστιανικός ναός, δυστυχώς μάλλον δεν την αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι που τον υπηρετούν καθημερινά (ιερείς κλπ) οι οποίοι σταθμεύουν τα ΙΧ αυτοκίνητά τους στο προαύλιό του ακριβώς μπροστά στην είσοδο.

Ακόμη περισσότερο φαίνεται να μην την αντιλαμβάνονται αυτοί που επιτρέπουν σε αυτούς τους ανθρώπους να διατηρούν τα ΙΧ τους σε εκείνο το σημείο. Είτε αυτός είναι ο δήμος Θεσσαλονίκης είτε οποιοσδήποτε άλλος.

Όχι μόνο είναι απαράδεκτο να βρίσκονται οχήματα ακριβώς μπροστά στην είσοδο ενός τέτοιου μνημείου, αλλά κανονικά θα έπρεπε να μην επιτρέπεται η πρόσβαση κανενός ΙΧ στο προαύλιο του ναού, εκτός βεβαίως από αυτά που εξυπηρετούν έκτακτες ανάγκες.

Και για να επεκταθώ ακόμη περισσότερο. Δεν έχω καταλάβει γιατί όλες οι ελληνικές εκκλησίες έχουν περίφραξη. Χιλιάδες στρέμματα πολύτιμου δημόσιου χώρου σε όλη την Ελλάδα γύρω από τις εκκλησίες είναι κατηλειμμένες και λειτουργούν συνήθως ως πάρκιγκ για τα αυτοκίνητα των ιερέων. Ειδικά στην περίπτωση της Αγίας Σοφίας μιλάμε για μια τεράστια έκταση προαυλίου που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στην επικείμενη ανάπλαση που ετοιμάζει ο δήμος για όλο τον άξονα της οδού Αγίας Σοφίας από την Αχειροποίητο μέχρι την παραλιακή λεωφόρο.

"Οικολογία" του κώλου

Η συγκλονιστική αυτή φωτογραφία που δείχνει μια γυναίκα να σώζεται από τα ορμητικά νερά, χάρη στην αυτοθυσία ενός περαστικού κάνει το γύρο του διαδικτύου σε Ελλάδα και εξωτερικό. Είναι από τις σημερινές (22/2/13) πλημμύρες που έπληξαν την Αττική. Η βροχόπτωση που σημειώθηκε ήταν πραγματικά πρωτοφανής, τα νούμερα τρομάζουν. Μετρήθηκαν κατά τόπους 130 χιλιοστά βροχής σε λίγες ώρες με ραγδαιότητες μέχρι και 300 mm/hr!

Δεν φταίνε όμως μόνο τα τρομακτικά ποσά βροχής για το χάλι που παρουσίασε σήμερα η Αθήνα. Άλλωστε πλημμύρες σημειώνονται κάθε δυο και τρεις με λιγότερο σοβαρά φαινόμενα. Φταίνε και ο απαράδεκτος πολεοδομικός σχεδιασμός, η αυθαίρετη δόμηση που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα ακάθεκτη, η πλημμελής συντήρηση των φρεατίων διαφυγής του νερού, ο πλημμελής καθαρισμός των ρεμάτων, το μπάζωμα ρεμάτων ακόμα και σήμερα από ανθρώπους που ζουν και κινούνται ανάμεσά μας.

Τα ΜΜΕ, τα social media κατακλύζονται καθημερινά από διαμαρτυρίες ανθρώπων με οικολογικές ανησυχίες για διάφορα θέματα. Για τη μη αναστρέψιμη καταστροφή στο περιβάλλον που θα επιφέρει η επένδυση στις Σκουριές Χαλκιδικής, για το πόσο θα επιβαρύνει το αστικό τοπίο στην Αθήνα η επένδυση στο Ελληνικό, για το πώς θα καταστρέψει τη ζωή των κατοίκων της Ευκαρπίας ο σταθμός μεταφόρτωσης απορριμάτων δυτικής Θεσσαλονίκης ή της Κερατέας ο χώρος υγειονομικής ταφής. Παρακολουθούμε πολύ δυναμικές διαμαρτυρίες που φτάνουν στα όρια ή και εκτός ορίων νόμων. Και όλα αυτά ενώ υπάρχει σοβαρός αντίλογος από επιστημονικές ομάδες για όλες τις περιπτώσεις, ότι τελικά η επιβάρυνση στο περιβάλλον θα είναι πολύ μικρότερη από αυτή που προβάλλεται από τους διαμαρτυρόμενους.

Και αναρωτιέμαι. Για τον πρωτοφανή βιασμό του περιβάλλοντος που συμβαίνει καθημερινά από ανθρώπους της "διπλανής πόρτας" που χτίζουν ένα αυθαιρετάκι πάνω σε μια κοίτη ποταμού ή αντιδρούν μετά μανίας στην κατεδάφιση τους, από δήμους που πρωτοστατούν σε "οικολογικές" διαμαρτυρίες αλλά ξεχνούν να καθαρίσουν τα φρεάτια των δρόμων τους κλπ γιατί δεν αντιδρά κανείς;  Για τον πρωτοφανή βιασμό του περιβάλλοντος από τον καθένα μας, όταν πετούμε ανεξέλεγκτα σκουπίδια και μπάζα παντού, όταν δεν αλλάζουμε τον καταλύτη στο ΙΧ μας, όταν χρησιμοποιούμε νοβοπάν για να ζεσταθούμε, όταν βαριόμαστε να πετάξουμε τα ανακυκλώσιμα υλικά στους μπλε κάδους (όπου υπάρχουν) γιατί δε μιλάμε; Που είναι οι δυναμικές αντιδράσεις που βλέπουμε από τους δρόμους μέχρι και τα έδρανα της βουλής για τις Σκουριές, το Ελληνικό, την Ευκαρπία και την Κερατέα για το πολύ σοβαρό ζήτημα της καταπάτησης της δημόσιας γης και της συνεχούς υποβάθμισης του περιβάλλοντος;

Γιατί αυτοί που φωνάζουν για το χρυσό στις Σκουριές, για τους ουρανοξύστες στο Ελληνικό, για το ΣΜΑ στην Ευκαρπία ή για τον ΧΥΤΑ στην Κερατέα ξεχνούν ότι δίπλα από το σπίτι τους βιάζεται κατ΄εξακολούθηση το φυσικό περιβάλλον επιφέροντας βλάβες σε αυτό πολύ μεγαλύτερες από αυτές που θα επιφέρουν αυτά που πολεμούν; Ίσως διότι πολύ πιθανόν πολλοί από αυτούς να συμμετέχουν στο ένοχο παιχνίδι της καταστροφής.

Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος είναι ύψιστη υποχρέωση όχι μόνο της πολιτείας αλλά πάνω απ' όλα και κυρίως του καθενός από μας.